Een martelaar

Kurt Eisner, journalist en schrijver; Eerste premier van de Vrijstaat Beieren

- Yg. 1925, nr. 8 -

Op de 21. Februari [1925] het is sinds zes jaar geleden Kurt Eisner was vermoord.

Misschien - ik weet het niet - komt er ooit een tijd dat deze dag in Duitsland als herdenkingsdag wordt gevierd.

Dat gebeurt vandaag natuurlijk niet. Hoe moet je? Bijna geen partijleden De doden zullen via hun pers op de hoogte worden gebracht van de datum. Maar aan burgerlijke ronde tafels spugen mensen uit als de naam wordt genoemd; men beschouwt zijn drager als een slechterik, een gemene kerel, een landverrader. Zijn moordenaar geniet van vrijheid en het beste aanzien, heeft waarschijnlijk zelfs een zuiver geweten, ervan overtuigd dat hij een joodse "plaag" heeft verwijderd. Net zo Haase, zoals landauer, zoals Rosa Luxemburg.

Martelaarschap. Schaam de levenden, niet de vermoorde. "Degenen die zwijgen, nemen deel aan de schaamte." Daarom staan ​​hier vandaag een woord van respect voor Kurt Eisner.

Niet omdat hij een "groot man" was. Hij was een goede letterkundige, maar een slechte politicus. Wereldvreemd, onpraktisch, zonder kennis van de menselijke natuur, zonder de wil tot macht. Ik denk dat hij dat zelf voelde; en zou nooit hebben gedacht Beierse premier willen willen, als er daar een betere was geweest.

Hij heeft zichzelf opzettelijk opgeofferd omdat hij het zijn plicht vond. omdat das hij was: een charakter, Een man met de moed om de waarheid; iemand die echt een houding had, een overtuiging die hem beval om te vechten tegen onrecht en onderdrukking; en het gewetensgebod was de onvoorwaardelijke richtlijn waartegen alle andere overwegingen, en in het bijzonder die betreffende de eigen persoon en familie, zich moesten terugtrekken. Het was geen toeval dat hij op dat moment uit 18 kwam Gevangenis, niet voor een voordeel aan de top van de München revolutie plaatsgevonden.

Als er tegenwoordig veel van zulke mannen in de Duitse politiek waren die, zoals Eisner, niet zouden vragen of ze recht hadden op een pensioen wanneer ze een ambt bekleedden - dan zou het zeker niet de beruchte zaak zijn waarvan ze zouden moeten worden beschuldigd.

Onze tragedie: we hebben karaktervolle mannen, maar het zijn geen politici. En we hebben politici, maar met te weinig karakter. De juiste legering ontbreekt.

1925, 8 | Erich Schairer