Odważny publicysta w okresie weimarskim

- Stuttgarter Zeitung z 12. 1995 - wrzesień

Początkowo syn nauczyciela chciał zostać pastorem. Potem zrobił doktorat poecie Schubartowi, odwrócił się od kościoła i został dziennikarzem. W czasie wojny był przedstawicielem wina i kierownikiem stacji, po redaktorze wojennym „Stuttgarter Zeitung”. 

Erich Schairer był jednym z najbardziej odważnych dziennikarzy Republiki Weimarskiej i w pierwszych latach Hitlera. Niektórzy postawili go obok Kurt Tucholsky i - co ważniejsze, ponieważ jest związany z innymi - obok Siegfried Jacobsohnz czyim „Światowej scenie” niedzielna gazeta wydana przez Schairera zgodziła się w wielu punktach. Erich Schairer, przyjaciel Josefa Eberle, przybył do „Stuttgarter Zeitung” we wrześniu 1946 roku, został współredaktorem i był odpowiedzialny za część polityczną. Niestety, otrzymał tylko osiem lat służby. W 1954 r. Złożył rezygnację z urzędu i zmarł dwa lata później w Schorndorf. Niemniej jednak pozostawiła trwały ślad i ukształtowała charakter młodego „Stuttgarter Zeitung”. 

Nie mogło być inaczej z tak imponującym mężczyzną. 1887 w Wirtembergii Hemmingen syn urodzonego nauczyciela miał niezłomny upodobanie do prawdomówności i prostoty. Obywatelstwo polityczne i pewność siebie były oczywiste. Nie jest przypadkiem, że teolog Schairer, który wcześniej z powodów sumienia rozstał się ze służby Kościoła ewangelickiego w Wirtembergii, napisał swoją pracę doktorską na temat poetów-buntowników i „dziennikarzy politycznych”. Christian Friedrich Daniel Schubart, To było ważne dla jego przyszłego życia. Schairer został redaktorem w Hamburgu pod koniec pierwszej wojny światowej, a następnie redaktorem naczelnym „Neckarzeitung” w Heilbronn. Po politycznych dyskusjach z wydawcą Schairerem, który spotkał się z jego apelem o niepodległość, założył tygodnik „Sunday Sunday”. Ciekawostką było to, że zrezygnował z reklam, aby uniknąć jakiegokolwiek wpływu. Mały, ale szybko zyskujący liść, zwrócił się do zamyślonych czytelników wszystkich warstw społecznych. Zajmował się małą formą i był językowo zniesławiany. Istotne było następujące zdanie: „Niektórzy ludzie, podobnie jak ich wychowawcy, mają to ze swoją edukacją; Zawsze przedstawiają cały magazyn, aby udowodnić swoją wydajność. ”

Politycznie gazeta zwróciła się przeciwko następstwom tendencji Wilhelmina i nowych niemieckich marzeń narodowych. Schairer szybko wszedł w konflikt z rodzącą się ideologią nazistowską. Mało kto wówczas dziennikarz tak jasno przewidział, czego Niemcy mogą oczekiwać od Hitlera. Schairer zdawał sobie sprawę, w jakim stopniu radio przyczyniło się do rozpowszechnienia tezy Hitlera w najmniejszych wioskach. A w lutym 1933 roku napisał w sposób jasnowidzący: „Naród niemiecki najwyraźniej chce przywódców, takich jak Wilhelm i Hitler ... Czy chwała„ Trzeciej Rzeszy ”skończy się inaczej niż w drugiej?” Miesiąc później „Niedzielna gazeta” została zakazana, a następnie ponownie dopuszczona na ściśle określonych warunkach. W 1937 roku gazeta znalazła się całkowicie pod wpływem nazistów. Schairer przeżył swoje życie jako przedstawiciel handlowy, a pod koniec wojny jako asystent Reichsbahn w Lindau, wielokrotnie niepokojony przez gestapo. Po ponownym rozpoczęciu pracy jako redaktor „Schwäbischer Tagblatt” w Tybindze, Schairer był współredaktorem „Stuttgarter Zeitung” w 1946 roku. 

Kształtował tę gazetę głównie stylistycznie. Dla Schairera jasny język oznaczał jasne myślenie. Założył rubrykę „Pięć minut języka niemieckiego” i utrzymywał ją przez lata. Rubryka została dobrze przyjęta przez czytelników. Ze szkoły Schairer skorzystali także redaktorzy „Zeitung”. Starsi dziennikarze z wdzięcznością pamiętają „ostrzeżenie językowe dla pracowników Stuttgarter Zeitung (i innych dziennikarzy)”.

Schairer rozumiał „Stuttgarter Zeitung” politycznie jako niezależny od partii dokument opozycyjny. I tak napisał członek redakcji pierwszych lat, a mianowicie Reinhard Appelo pracy Schairera: „Wiedział, jak rozwinąć demokratyczną instytucję z gazety, która cieszyłaby się szacunkiem i wpływem zarówno rządzących, jak i rządzonych”. Wielkie i małe można zachować tylko tam, gdzie są dostrzegane i nieustraszenie bronione ”. Schairer przewidział podział Niemiec, z którym walczył. W artykule wstępnym z 1947 roku napisał proroczo: „Dopóki trwa konflikt między Wschodem a Zachodem, wszystkie słowa o jedności Niemiec są pustą paplaniną…” I tak było. 

Werner Birkenmaier 

„50 Years Stuttgarter Zeitung”, rocznicowa edycja 12. Września 1995, strona 4